1. “rawshooter” — na to hasło jest najwięcej wejść. Nic dziwnego, bo w polskim Googlu jesteśmy z nim na trzecim miejscu. Żeby wyjaśnić, podlinkuję ten wpis
2. “dokarmianie zwierzyny” — a ludzie od SEO mówią, że Wordpressy się nie pozycjonują. Na to hasło mamy czwarte miejsce.
3. “zalety emigracji” — pierwsze miejsce w Googlu. Okej, dalej już tylko ciekawostki…
4. “bieganie po lesie” — jak wiadomo, jesteśmy ekspertami w tej dziedzinie. Osobiście biegałem trzy razy!
5. “najciekawsze rzeczy na świecie” — wiadomo, u nas.
6. “co myślicie o whirlpool jt 359″ — Mariusz, jeden z naszych komentujących, bardzo poleca.
7. “niedrogie auto” — to niestety chyba o moim Oplu, który z roku na rok robi się coraz bardziej niedrogi.
8. “blogi o cyklonach” — haha, u nas w postaci Cyklonu Magdalena. Ależ się musiał internauta zdziwić.
9. “bombki na choinke z makaronu” — achaaa
10. “co dobrego słychać?” — u nas wszystko dobrze, pozdrawiamy.
11. “co robili ludzie nocą 200 lat temu” — no sam jestem ciekaw.
12. “dlaczego dzieci nie śpią w nocy” — to też chciałbym wiedzieć
13. “dlaczego mama gryzie syfon” — to musi być jakieś hermetyczne hasło, bo Magda faktycznie użyła takich słów w jednym z wpisów. Dla mnie ROTFL.
14. “gdzie kupić paszteciki” — w Galaxy, w Tesco, …
15. “jak kupować tanio” — i do nas z takim pytaniem? My nie mamy o tym pojęcia! Ktoś chce zobaczyć faktury za remont?
16. “jak zamocować karmnik dla ptaków na balkonie” — powiem tak.. my nie mamy.
17. “kryminał średniowieczny” — przychodzi mi do głowy tylko “Imię róży”.
18. “paszteciki; dublin; gdzie kupic” — o, a to już jest wyzwanie.
19. “trzy najbardziej przeczytane książki na świecie?” — ojej, nie mam na to ciętej riposty, ale jest takie zabawne w swej formie
20. “wyrzucanie choinek przez okno” — my mamy sztuczną, wyrzucamy do piwnicy
21. “ładne zwroty po włosku” — piu bella koza, oczywiście

To jest zestaw z grudnia. Na liście ponad 200 haseł dominują zapytania o to jak ubrać choinkę i jak znaleźć fajne opisy na gg. Google za mądre nie jest, bo odsyła do nas

Kolejny odcinek jak się nazbiera pajacyków.

W pradawnych czasach, Telewizja Polska serwowała społeczeństwu audycję pt. Telewizyjny Koncert Życzeń. Odświętnie ubrana pani Krystyna Loska z odświetnie ubranym panem u boku odczytywała uroczystym głosem:

O uwagę prosimy teraz panią Mariannę Pypeć z Sochaczewa. Życzenia pogody ducha, oraz wielu lat w zdrowiu, przekazuje syn Władysław wraz z rodziną. Do życzeń dołączamy piosenkę…

I wtedy TVP puszczała “teledysk”. Koncert życzeń oglądało się dla tych teledysków. Zazwyczaj filar programu stanowili pan Andrzej Zaucha i pan Zbigniew Wodecki (często w duecie z panią Sośnicką, w piosence dla długoletnich małżeństw). Bardzo niewiele pamiętam z tych pradawnych czasów, ale przypominam sobie, że zawsze czekałem na pana Wodeckiego, oraz na piosenkę, którą odnalazłem wczoraj przez przypadek…

Szanowni Państwo, Mireille Mathieu:

P.S. Wszystkiego dobrego w Nowym Roku!

Ania Szarmach to młoda wokalistka, próbująca zaistnieć na polskim rynku muzycznym pod skrzydłami Warner Music Polska. Kilka sukcesów na pewno już jest — drugie miejsce w konkursie premier w Opolu to przecież powód do zadowolenia. Niestety barwa jej głosu, mocno nosowa, nie należy do moich ulubionych.

Dlaczego zatem dzisiaj linkuję do “Sharmi”? W jej zasobach znalazłem dwie świąteczne piosenki, które chciałbym Wam polecić. Pierwsza z nich to “Mizerna cicha”, w prostej, ale bardzo klimatycznej, wcześniej mi nieznanej, aranżacji (niestety nie wiem czy jest autorska).

Drugi link to w zasadzie audio. Bardzo przyjemne wykonanie “Nie było miejsca dla Ciebie”. Łagodna aranżacja na fortepian, ale nagrana trochę surowo, do tego bliski, liryczny wokal. Jednym słowem: fajnie!

A teraz, mili Państwo, dla porównania posłuchajcie przekombinowanej, zmanierowanej, paskudnej wersji Urbaniaka i Steczkowskiej.

Mama, chodź tu do mnie… poczuj się swobodnie…

Dziś nie będziemy już
mały piesku
dłubać w nosie.
Bo mama na nas krzyczy…

Druga wersja powstała podczas zabawy pluszowymi kaczuszkami, których mama nazywa się Karolek (też kaczuszka, a może pelikan, nie wiadomo):

Dziś nie będziemy już
dłubać w … dziobkach…
Bo mama Tlolek na nas krzyczy…

Jestem pod wrażeniem.

Najwięcej mam do zarzucenia samemu tworowi o nazwie “RENT”. Co prawda historia jest dość prosta i niezbyt głęboka, ale o to właśnie chodzi w teatrze muzycznym. Problem polega na tym, że w takim teatrze chodzi także o muzykę. “RENT” daje ciała na całej linii. Ani jednego kawałka wpadającego w ucho. Ani śladu przebojowej frazy (prawdę mówiąc przewodnią frazę już zapomniałem w drodze do domu). Dialogi śpiewane w dość niemelodyjny i czasem nawet nieprzyjemny dla ucha sposób. Słowem tragedia. Dla mnie muzyka jest absolutnie najważniejsza. Mogliby przez trzy godziny śpiewać “la la la”, a ja i tak byłbym zachwycony, gdyby było to do ładnych melodii. Muzyka ze “Spamalot” czy “Avenue Q” daje taki efekt. “RENT” niestety nie.

A co w naszej lokalnej wersji? Ano zobaczmy:

• Postać grana przez Mariusza Totoszko ma za zadanie “plumkać” sobie na gitarze. Z playbacku, bo prawdziwa gitara idzie z orkiestronu. Tyle, że Mariusz słabo się rozumie z gitarzystą i nijak nie mogą tego playbacku zgrać. Wskutek tego, często odwraca się plecami do widowni, żeby nie zostać przyłapanym. Przy okazji szacunek, za najlepszy wokal w obsadzie.
• Karolina Adamska, odtwórczyni głównej roli żeńskiej, spiewa tak sobie. Zbyt słaby głos jak na to co miał do wyśpiewania.
• Dialogi niedobre. Bardzo niedobre dialogi są.
• Podczas castingów ewidentnie stawiano na wokal. Skutkiem tego tylko jedna dziewczyna z całej obsady, oprócz tego że śpiewa, potrafi naprawdę fajnie się poruszać. Niestety nie wymienię z nazwiska, bo nie sposób odnaleźć.
• Duże brawa dla Filipa Cembali, za kreację Angel. Bardzo fajnie aktorsko. Szacunek za nie połamanie nóg w butach na taaakim obcasie.
• W przerwie po pierwszej części widziałem jak starsze małżeństwo opuszczało operę narzekając na “ryczenie i jazgot”. Potwierdzam. Realizacja dźwięku dość prymitywna, typowo polska. Ściana dźwięku i szukaj widzu wokalu.

Dobra, ponarzekałem. A czy polecam? Myślę, że tak. “Gazeta” napisała, że na premierze ludzie wiwatowali na stojąco. Jasne że wiwatowali, skoro atmosfera premiery robi swoje, a to miasto nie widziało żadnego musicalu od siedmiu lat. I właśnie dlatego, że większość z nas pewnie nie ma kontaktu z tą formą rozrywki, polecam obejrzeć i posłuchać. Trzeba tylko zapamiętać, że to co zobaczycie, będzie pewnie gdzieś w środku światowej stawki.

P.S. Prasa donosi również, że do marca wszystkie miejsca są wyprzedane. Zdeterminowanym polecałbym jednak odwiedzenie kasy tuż przed spektaklem. Jest szansa załapania się na pojedyncze sztuki.

A w zamku mieszka Mały Pojo*.

*Pony - ten jest mały, bo jest jeszcze Mama Pojo, która jest większa i różowa.

Następnym razem zamiast całego kompletu farb kupię Hani duży słoik czerwonej.

*Czerwony

- Mama, ciego desc pada mama?
- Mama, ciego niuniu nie dostanie laka mama?*
- Mama, ciego dzidzia płace mama?

Od etapu “Dlaczego mama gryzie syfon” jesteśmy jeszcze daleko

*Niuniu - Hania, laka - lizaka