1. Hania! Ma się świetnie. Śpi kiedy chce, je kiedy chce, żyć nie umierać. Czasem ma problem zasnąć i trzeba jej w tym pomóc, a to bardzo ciężka praca. Kąpieli na razie nie lubi. Drze się w niebogłosy jakby ją ze skóry obdzierali. Ale przyzwyczai się, mam nadzieję. Babcie bardzo nam pomagają. Pilnują Hani jak chcemy na chwilkę wyjść, noszą ją na rękach, nam przynoszą jedzenie – pełen luksus. Hania niestety jest coraz głośniejsza, ale chyba już trochę uodporniłem się na te wrzaski. Swoją drogą, czy tak trudno nauczyć się mówić? Zdjęć robi się coraz więcej. Mam nadzieję niedługo uzupełnić galerię.

2. Autko! Wczoraj ze śwagrem o mało nie urwaliśmy drzwi kierowcy Auto wypchnięte z garażu zaczęło się staczać, a błyskawiczna akcja polegająca na wskoczeniu do środka i zaciągnięciu ręcznego zakończyła się w ostatniej sekundzie przed katastrofą! Ślad oczywiście został, bo drzwi wbiły się w drzewo, więc są leciutko odrapane… ale prawie nie widać Jeżdżę już samodzielnie, a dodatkowo zaufały mi już mama i żona, pozwalając się wozić. Ruch w centrum jeszcze mnie troche przeraża, ale na spokojnie się w niego wdrożę.

3. Szkoła. Szkoda gadać. Napiszę tylko tyle, że jutro melduję się na WKU. Na szczęście pani Łucja wystawiła mi odpowiedni glejt, więc zaproponują mi jakieś odroczenie.

4. Firma! Dzieje się dużo. Głównie organizacyjnie. Firma wynajmuje kolejne pokoje, żeby pomieścić ludzi. W tym tygodniu czekam na meble i krzesła, żeby móc ich posadzić. W przyszłym z kolei powinien przyjść sprzęt, żeby mieli na czym pracować. Przyszły tydzień będzie też stał pod znakiem rekrutacji, egzaminowania kandydatów i wybierania najlepszych. Na razie udzielam się w tym wszystkim w ograniczonym zakresie, ale od października wskakuję na full time. Na szczęście do domu blisko, więc gdybym był potrzebny to jestem w stanie dotrzeć w trzy minuty – a dokładniej w siedem minut piechotą i trzy minuty rowerkiem

To było dobre pięć lat. Nauczyłem się sporo i zrealizowałem wiele ciekawych projektów. Zadania w dziale kreatywnym, a później systemowym pozwalały przez długi czas nie znudzić się i nie popaść w rutynę. Przez cały ten czas byłem niesamowicie dumny z faktu, że pracuję właśnie w tej firmie – rozpoznawanej i o uznanej renomie.

Pracowałem ze świetnymi ludźmi, z niektórymi nawet od początku do końca Jak zwykle w takich przypadkach obawiam się utraty kontaktu z częścią z nich. Będę się starał, żeby do tego nie doszło. W home.pl pracuje naprawdę zgrana ekipa, więc prawdziwą przyjemnością było obcowanie z tymi ludźmi na codzień. Będę żałował utraty tego.

Co dalej?
Wielu pyta, co będę robił teraz. Czy wzorem większości wyemigruję z rodziną do Irlandii? Na szczęście udało się temu zapobiec. Tak, przyznam, że rozważałem taką możliwość, ale przecież w Szczecinie też można iść do przodu.

Odchodzę zatem do niewielkiej, trzyosobowej firemki o praktycznie zerowej (w porównaniu do home.pl) renomie, ale za to z ogromnym potencjałem. Razem będziemy starali się tworzyć wielkie rzeczy Być może za jakiś czas znów będę mógł podawać ludziom nazwę firmy i nie tłumaczyć czym ona się zajmuje.

A co będę robił? Na pewno bardzo wiele rzeczy na raz, po trochu. Będę się już starał minimalizować czas spędzony na czystym programowaniu, a w zamian zajmę się obmyślaniem, projektowaniem, zarządzaniem… generalnie knuciem! Skupię się na planowanu podboju świata, zarówno w części technicznej, jak i logistycznej i marketingowej. A po pracy zajmę się rodziną i sobą. I to będzie dobre – Howgh!

Aktualizacja: Dzięki małej promocji via gadu, od wczoraj do rejestracji domeny w tej promocji przekonałem już pięć osób! Mam podstawy przypuszczać, że baner w gadu „namówi” więcej, ale z moim zasięgiem to i tak niezły wynik

P.S. a ja miałem aparat zorkie pięć i zrobiłem kilka zdjęć.