Tak, byliśmy na „RED” i po raz kolejny postanawiam, że musimy częściej chodzić do kina, bo kino jest fajne.

Nic konstruktywnego nie napiszę, zwyczajnie mi się podobało i dobrze się bawiłam. Generalnie nie przepadam za prequelami i też nie przepadam za filmami o przenoszeniu się w czasie, bo to bez sensu jest, ale tu nawet się jakoś trzyma wszystko. I nie jest takie nadęte, jak „Nemesis”. Trochę strzelania i kosmicznych wybuchów, kosmiczne statki duże i jeszcze większe, trochę do śmiechu i oczywiście, jak w każdym amerykańskim filmie, ktoś musiał wisieć na rękach nad przepaścią. I ten Mr.Spock, bardzo, no naprawdę baaaardzo…

Ze względu na mój stan mocno błogosławiony poruszyła mnie scena narodzin Jamesa T. Kirka, gdyż oczywiście przebiegły one nad wyraz sprawnie. „Proszę teraz przeć, szybko, szybko!” i już, jest dziecko. No kuuuurdeż! Sławek mówi, że w filmie tak musi być, bo film nie może trwać 13 godzin. To ja bym chciała na jakimś filmie urodzić może.

Jeszcze z zupełnie innej beczki – tak sobie myślę, że chciałabym obejrzeć film, w którym graliby razem Hugh Jackman, Clive Owen i Christian Bale…

Oglądaliśmy „Iron mana”. Odnoszę wrażenie, że mi się gust zmienił, bo głupie filmy przestały mi się podobać. Nawet myśl o pójściu na „Hellboya” jakoś straciła na atrakcyjności.

Nie umiem opisać, jak bardzo mi się ten film podoba. Jest śmieszny i wzruszający, optymistyczny, pogodny, ciepły, taneczny. Śmiałam się i płakałam, bo ja ostatnio mam oczy w wyjątkowo mokrym miejscu. I taka się poczułam… pocieszona. Polecam wszystkim kobietom (nie, że jest nie dla facetów, tylko nie wiem, czy facetom też by się tak bardzo podobał i tak pasował, jak babeczkom).

Od strony technicznej – Meryl Streep jest genialną aktorką, Pierce Brosnan jest przy niej trochę drewniany, ale za to ładny, Colin Firth jak zwykle świetny. Energetyczne piosenki, które człowieka podrywają z fotela i mają, o dziwo, naprawdę dobre, sensowne teksty, czego się chyba na ogół nie zauważa. Piszę „o dziwo”, przyzwyczajona do masakrycznych słów polskich „przebojów”, wśród których prym wiodą „Orła cień” i „Sęp miłości”, a z nowszych, też pozostający w kręgu ornitologicznym, „Anioła głos”.

Nie lubię komedii romantycznych. Nawet bardzo nie lubię. Za to bardzo lubię Piotra Adamczyka, a od chwili, kiedy obejrzałam w Szymon Majewski Show jego scenki do „Natasza klasa” – nie tylko go uwielbiam, ale też uważam za genialnego aktora. I przez wzgląd na to postanowiłam zaryzykować. Ponieważ, dzięki uprzejmości dziadków, mamy dziś Dzień (i Noc) Bez Dziecka, poszliśmy do kina.

„Nie kłam, kochanie” ma mniej więcej po równo komedii i romantyzmu. Nie śmieje się człowiek do bólu brzucha, ale jest kilka scenek powalających (Adamczyk pijący z fikusem! Rewelacja!). Fabuła prosta i przewidywalna, ale nie o zwroty akcji nam chodzi w tym wypadku. Fantastyczni aktorzy. Prawie wszyscy. Niestety pani grająca główną rolę… ładna, tylko trochę drewniana. Gra przez większość czasu jedną zdziwioną minką. Jej drętwota odznacza się szczególnie na tle rewelacyjnego Adamczyka (wspominałam już, że jest genialnym aktorem?), Beaty Tyszkiewicz, nawet Szczurzycy z „Kryminalnych” (jest taka scena, gdy obie płaczą. Szczurzyca gra, że płacze, a ładna pani udaje że płacze.) Największą zaletą tego filmu są właśnie świetni aktorzy, nawet w malutkich epizodach, oraz różne takie smaczki, które sobie widz wyłapuje i się cieszy (fajny przegląd byłych dziewczyn głównego bohatera no i przede wszystkim rola jego ojca z tylko jedną, bardzo charakterystyczną kwestią.)

I obrazki są ładne, i wiadomo, że się dobrze skończy, i pośmiać się można, i jest odpowiedni wątek drugoplanowy – naprawdę, bardzo bardzo przyjemny film. Moim zdaniem lepszy od „Nigdy w życiu” bo dużo lżejszy. Takie lubię. Polecam.

A mój brat był dziś na „Śnie Kasandry” i też mu się bardzo podobało, podobno zakręcone i świetne, może jutro pójdziemy, jeszcze przed odebraniem Hani? Tylko nie wiem, czy Sławek będzie chciał, bo okazuje się, że on nie lubi kryminalnych filmów z zawiłą intrygą i zwrotami akcji. No nie wiedziałam – „Włoska robota” mu się nie podobała i „Ocean’s eleven”… szok.

PS. I jeszcze ta ładna pani miała bardzo ładne ubrania. Taki płaszczyk zielony, mmm. Z drugiej strony trochę brak realizmu – dwie biedne dziewuszki mieszkają sobie w tak urządzonym mieszkanku, że proszę siadać. Mogliby im chociaż dać jakiś stary telewizor, a nie wielką plazmę. Z pensji w Tesco taką kupiły? Może na raty albo z przeceny?

Czy to wstyd się przyznać, że nie znałam ani troszkę sagi o Beowulfie i w związku z tym nie miałam pojęcia, o czym będzie film? W każdym razie tak było. Fabuła całkiem sensowna, oglądało się bardzo przyjemnie, ładne obrazki (czyli to, o co mi chodzi w kinie przede wszystkim), a i muzyka miejscami niezła. A będąc w kinie pierwszy raz po tak strasznie długiej przerwie poczułam , że naprawdę istnieje coś takiego, jak atmosfera kina, takie specyficzne coś, dzięki czemu zupełnie inaczej ogląda się film w ciemnej sali (nawet Multikina) niż w domu. Już teraz na pewno będę chodzić częściej.

Z rzeczy idiotycznych w „Beowulfie” rzuciły mi się w oczy tylko obcasy-szpilki wyrastające z bosych pięt gołej Angeliny Jolie. Wiem, że ona miała być na maksa seksowna, ale, na Odyna, w siódmym wieku naszej ery demon w szpilkach?!

A jeśli chodzi o podsumowanie treści, to można uznać, że „Beowulf” pokazuje tragiczne skutki samotnego macierzyństwa i braku kontaktu ojca z synem. Dzieci wyrastają na bardzo źle wychowane.

Matt Damon. Genialny w „Buntowniku z wyboru„, bardzo dobry w wielu filmach w drugim planie, ale niesamowicie płaski w obu Bournach i beznadziejny we wszystkim czego dotykał Kevin Smith. Mam lekkie uczulenie na gościa i to wcale nie z jego winy. Po prostu jego osoba nierozerwalnie łączy się z Benem „dupką” Assfleckiem (tak, staram się maksymalnie go obrazić). Tyle.

Drugoplanowy Mark Wahlberg. Uwielbiam jego postać w Rock Star. Tyle.

Rozwinięcie
Poszedłem z pandim na „Infiltrację„. Wiedziałem, że na IMDb figuruje już w pierwszej setce filmów wszech czasów. A takich filmów z reguły nie lubię. Taka pozycja wskazuje często na to, że film jest trudny, skomplikowany, zakręcony, popieprzony lub po prostu nudny (bo dla mnie kino to rozrywka, a nie refleksja i studium życia).

Na szczęście okazało się, że nie jest źle. Mało tego, jest wyśmienicie. Głównie ze względu na wiarygodnych bohaterów, bardzo dobrze zagranych przez pierwszoplanową parę. Świetną robotę zrobił też Jack Nicholson – jego Frank Costello jest demoniczny, odrażający i w żadnym razie nie przerysowany (gdyby ktoś doszukiwał się analogii do Jokera).

Fabuła obfituje w sporą liczbę ciekawych zwrotów akcji, choć był taki moment w którym kolejny taki zabieg spowodował u mnie ironiczny uśmiech i przywołał skojarzenia z produkcjami Tarantino (co komplementem w żadnym razie nie jest). W każdym razie zapobiegały znudzeniu. A było kilka przydługich momentów w których chciałem wychodzić, ale pewnie dlatego, że poszliśmy na wieczorny seans i byłem najwyraźniej zmęczony.

Sporej dawki humoru dodała filmowi postać porucznika Dignama (Wahlberg). Jego tyrady i potyczki słowne (łagodnie rzecz ujmując) ze wszystkimi dookoła to prawdziwy dialogowy majstersztyk. To głównie dzięki niemu w filmie można doliczyć się w sumie dwustu trzydziestu siedmiu wystąpień słowa „fuck”

Interesujące jest to, że wchodząc z kina czuje się mimo wszystko sympatię do głównych bohaterów… z wyjątkiem Costello oczywiście.

Na koniec kilka ciekawostek. Nicholson zdecydował się wziąć rolę Franka głównie ze względu na to, że po serii komedii chciał znowu wykreować czarny charakter, a według jego słów Costello jest złem wcielonym. Początkowo rolę miał dostać Robert De Niro, ale musiał zrezygnować (na całe szczęście). Jedną z pierwszoplanowych ról miał początkowo wziąć Brad Pitt, ale na szczęście był zajęty innym projektem. I ostatnie co filmowi wyszło na dobre to fakt, że DiCaprio zrezygnował w innego projektu, żeby zagrać w Departed.

Zakończenie
Rozpisałem się. więc nie będzie zakończenia. Napiszę tylko, że szczerze polecam

P.S. Nie wspomniałem jeszcze, a dla wielu to będzie dodatkową rekomendacją, że film wyreżyserował Martin Scorsese.

Policjanci co chwila wpadają do jakiegoś zaciemnionego domu i biegają z pistoletami od drzwi do drzwi (obowiązkowa scena kiedy wpadają na siebie dwie grupy policjantów i oddychają z ulgą), detektyw ściga motorem uciekającego bandytę (nuuuuuudaaaa….), ten sam detektyw innego bandytę gania po porcie między kontenerami (staaaaaare…), ten sam detektyw biega w szoku po holu lotniska, kamera kręci się dookoła, czyli proszę państwa, oto wrażenie chaosu (baaanał…). Obejrzeliśmy do końca tylko dlatego, że film był wyjątkowo krótki Generalnie nie polecam.

Na następny seans szykuje się „Ultraviolet”. Na razie wiem tylko tyle, że to trochę fantastyka i że na motorze pomyka Mila Jovovich. No, zobaczymy