2. W Vivie – „Intymne fakty z życia Anity Werner ujawnia Piotr Najsztub”. Wydawało mi się, że dziennikarz powinien raczej wywiady przeprowadzać, niż ich udzielać, szczególnie, gdy są okraszone sesją zdjęciową w rozpiętej koszuli i turbanie z ręcznika. Bo albo się jest wiarygodnym dziennikarzem, albo celebrytą. Ale skoro Tomasz Lis może, to czemu nie Anita Werner, zwłaszcza, że jest od niego ładniejsza. Po wywiadzie robionym przez Najsztuba spodziewałam się jednak czegoś lepszego, tymczasem wygląda to tak, jakby Najsztub za wszelką cenę próbował panią Werner rozruszać, z tym, że zamiast rozmawiać o rzeczach, na temat których miałaby coś ciekawego do powiedzenia, zadaje jej po pięć razy te same durnowate pytania o bieliznę i z kim lubi robić zakupy. Czyli chce z niej zrobić idiotkę, co też na koniec się udaje, bo dowiadujemy się, że gdyby Anita Werner była zwierzęciem, to mianowicie pumą. Która jest wprawdzie drapieżnikiem i musi zabijać, żeby jeść, ale za to po jedzeniu jest jak kociak.

3. A że można z dziennikarzem (a nawet z parą dziennikarzy) zrobić sensowny wywiad, dowodzi, zamieszczona również w styczniowym Zwierciadle, rozmowa z Beatą Tadlą i Radosławem Kietlińskim. Prywatnie są parą, zawodowo – dziennikarzami newsowymi konkurencyjnych stacji, i umieją o swojej pracy i życiu opowiedzieć ciekawie i bez idiotycznie intymnych wyznań.

A swoją prywatność chroni tym razem Joanna Liszowska, w wielu różnych gazetach. Szczególnie spodobał mi się wywiad w którymś z ostatnich numerów „Vivy”. Otóż pani aktorka jednym zdaniem (właściwie to było nawet jedno słowo…) skwitowała tam to, nad czym ostatnio pracuje, a następne parę stron było już na ciekawsze tematy. Ale nie prywatne, skąd, przecież ona już zmądrzała i nie opowiada o prywatnym życiu.

Wnosząc z doboru „ambasadorów” zapachy będą dostępne w kioskach Ruchu i Kolportera, a jeśli w marketach, to od razu w koszach z przecenami. To już nawet nie jest Polska B, to jest jakieś nie wiem co. Cytując klasyka „Jak coś może być dobre, jak się nazywa Ivan i Delfin?” Żałość, po prostu żałość.

PS. A w Vivie, na piętnastu stronach, Kasia Skrzynecka chroni swoją prywatność w wywiadzie oraz sesji zdjęciowej z podróży przedślubnej.