Dzisiaj chciałbym pokazać Wam dwa fragmenty z tego samego wydarzenia. Koncert zatytułowany „Swinging Bach” odbył się w 2000 roku w Lipsku, mieście gdzie J.S. Bach spędził ostatnie 27 lat życia. Jedną z gwiazd koncertu był Bobby McFerrin, od którego zacznę.

Jednym z popisowych koncertowych numerów McFerrina jest Ave Maria. Utwór dosyć prosty, łatwy do zagrania. Schody zaczynają się, gdy ktoś próbuje to zaśpiewać. To, jak McFerrin trafia w te dźwięki jest niesamowite i warto przejrzeć zawartość YouTube pod kątem różnych jego wykonań tego utworu. I ważna rzecz. McFerrin nie śpiewa linii melodycznej napisanej przez Charlesa Gounoda, ale „podkład”, czyli oryginalne, skomponowane 137 lat wcześniej, preludium Bacha

Wracając do koncertu. Często McFerrin ma pod ręką kogoś z orkiestry, kto jest w stanie „podegrać” mu linię Gaunoda. Tym razem jednak trębacz nie chciał współpracować, więc do pomocy została poproszona publiczność. Dodałem ten fragment do swoich ulubionych, bo kompletnie rozłożył mnie na łopatki fakt, że tłum był w stanie odśpiewać cały utwór. Dopiero póżniej wpadłem na to, że w tej masie ludzi mogło być sporo przedstawicieli lokalnych chórów. Powiedzmy sobie szczerze — przypadkowa publiczność nie kończy na głosy Warto posłuchać i obejrzeć, bo to bardzo pozytywne!

Do konsumpcji drugiego fragmentu z pewnością przyda się znajomość hitów Bacha, bo efekt jest wtedy mocniejszy. Grupa „The King’s Singers” pobawiła się trochę muzyką, dopisując do niej zabawny tekst i całość perfekcyjnie wykonując. Pozwólcie, że zamieszczę tylko link, bo być może przyda się Wam śledzenie tekstu utworu. Trzeba kliknąć „więcej informacji” w okienku po prawej stronie filmu:

The King’s Singers — Deconstructing Johann

P.S. Żono moja, nie komentuj

Wszystkich „prawdziwych mężczyzn” proszę o zamknięcie przeglądarek, gdyż ten post zawierał będzie treści boysbandowe

Taaak, ‘N Sync. Jeden z głównych hiciorów końca lat 90-tych, epoki boysbandów. Infantylne piosenki, głupie teksty, a na teledyski lepiej nie patrzeć. Z jednym wyjątkiem. W przeciwieństwie do całej reszty ówczesnych chłopaczków, ten konkretny skład był świetnie zgrany harmonicznie i potrafił bez strachu i żenady śpiewać a capella.

W którymś momencie, na świąteczną płytę, Robin Wiley napisał im aranżację kolędy „Oh Holy Night”. Gdybyście zapytali mnie (dlaczego mnie?) o najlepszą znaną mi aranżację na kwintet, wskażę Wam właśnie tę. No i jeszcze jedną, również zrobioną dla ‘N Sync — ale tę może zachowam na przyszłość. Na swoje usprawiedliwienie ( ) dodam, że to moja ulubiona „zachodnia” kolęda.

Mam nadzieję, że uda Wam się dostrzec (odczuć) masę subtelności zawartych w tej harmonizacji. Bardzo jestem ciekaw opinii osób, które na co dzień nie obcują z wykonaniami a capella.

Dzisiaj wprowadzenie będzie krótkie, bo za tym wykonaniem nie kryje się żadna wymyślna historia (aczkolwiek czytajcie napisy pod filmem). Po prostu dobrze zagrany „Walc minutowy” Chopina. Większość ludzi w dzisiejszych czasach nie słucha już Chopina. Śmiem twierdzić, że większość nie trawi muzyki fortepianowej. Dlatego chciałbym, żebyście zrobili mi przyjemność i wysłuchali tego utworu. To tylko dwie minuty Waszego czasu. A nuż komuś się spodoba i zechce poklikać głębiej po YouTubie.

Co warto zapamiętać, to fakt, że ten walc nie został napisany do wykonania w minutę i wbrew komentarzom z YouTube, nie chodzi o to kto będzie szybszy

W pradawnych czasach, Telewizja Polska serwowała społeczeństwu audycję pt. Telewizyjny Koncert Życzeń. Odświętnie ubrana pani Krystyna Loska z odświetnie ubranym panem u boku odczytywała uroczystym głosem:

O uwagę prosimy teraz panią Mariannę Pypeć z Sochaczewa. Życzenia pogody ducha, oraz wielu lat w zdrowiu, przekazuje syn Władysław wraz z rodziną. Do życzeń dołączamy piosenkę…

I wtedy TVP puszczała „teledysk”. Koncert życzeń oglądało się dla tych teledysków. Zazwyczaj filar programu stanowili pan Andrzej Zaucha i pan Zbigniew Wodecki (często w duecie z panią Sośnicką, w piosence dla długoletnich małżeństw). Bardzo niewiele pamiętam z tych pradawnych czasów, ale przypominam sobie, że zawsze czekałem na pana Wodeckiego, oraz na piosenkę, którą odnalazłem wczoraj przez przypadek…

Szanowni Państwo, Mireille Mathieu:

P.S. Wszystkiego dobrego w Nowym Roku!

Ania Szarmach to młoda wokalistka, próbująca zaistnieć na polskim rynku muzycznym pod skrzydłami Warner Music Polska. Kilka sukcesów na pewno już jest — drugie miejsce w konkursie premier w Opolu to przecież powód do zadowolenia. Niestety barwa jej głosu, mocno nosowa, nie należy do moich ulubionych.

Dlaczego zatem dzisiaj linkuję do „Sharmi”? W jej zasobach znalazłem dwie świąteczne piosenki, które chciałbym Wam polecić. Pierwsza z nich to „Mizerna cicha”, w prostej, ale bardzo klimatycznej, wcześniej mi nieznanej, aranżacji (niestety nie wiem czy jest autorska).

Drugi link to w zasadzie audio. Bardzo przyjemne wykonanie „Nie było miejsca dla Ciebie”. Łagodna aranżacja na fortepian, ale nagrana trochę surowo, do tego bliski, liryczny wokal. Jednym słowem: fajnie!

A teraz, mili Państwo, dla porównania posłuchajcie przekombinowanej, zmanierowanej, paskudnej wersji Urbaniaka i Steczkowskiej.