Sławek w szpitalu z Hanką (zapalenie płuc, ale chyba lekkie, tfu, tfu, NPU). Ja w domu z Zuzką (do dziś zdrową, ale dwa dni bez kataru to za długo – już znowu smarka, a temperatura 38.6 gratis). Nasmażyłam kotletów, popiłam pepsi, będę grać w bejeweled i już. Na pohybel.
W świętach najbardziej fajowskie zawsze było to, że nie trzeba nic robić (iść do szkoły/pracy), tylko można leżeć, czytać ksiażki/oglądać Kevina (co kto woli) i jeść dobre rzeczy. W momencie, kiedy pojawiają się dzieci, możliwość nic nie robienia oddala się do krainy marzeń (przynajmniej na pierwszych kilka lat), a zapętlony zestaw zadań „ubrać, nakarmić, wytrzeć […]
Kopciuszek i wróżka:
Jak jest polska komedia sensacyjna, to koniecznie bohaterowie muszą być głupkami, bo jak tu inaczej sprawić, żeby byli śmieszni? Więc są głupkowaci bohaterowie i żenujące gagi, a z sensacyjności zostają popłuczyny. A Amerykanie jakoś umieją zrobić film, który jest _jednocześnie_ dobrą komedią, bo śmieszy, a nie żenuje, i dobrym filmem sensacyjnym, bo ma ciekawą fabułę, […]
Zuzia już wie, że lalkę się wkłada do wózka.
Na potrzeby tego wpisu za wzorzec kryminału w stylu retro uznaję cykl Konrada Lewandowskiego o komisarzu Drwęckim. Na książkę „Bogini z labradoru” (drugą z cyklu), trafiłam kiedyś przypadkiem i mnie wciągnęło z butami. Dobrze napisane, międzywojenna Warszawa naprawdę ożywa, postaci z krwi i kości, dialogi normalne, tak jak ludzie rozmawiają, a sam wątek kryminalny ciekawy […]
ale chyba teraz dzieci szybciej dojrzewają. Dziś przy śniadaniu Hania zadała bolesne pytanie: – Mamusiu, czy święty Mikołaj naprawdę istnieje? No cóż…
Z lektury etykiet na słoiczkach z jedzeniem dla niemowląt można dowiedzieć się ciekawych rzeczy. Np. że do owoców leśnych zalicza się sok z aronii. PS. Zuzka uśmiecha się radośnie do znalezionego na podłodze ziarenka dmuchanego ryżu.
Zuzki ulubiona zabawa przy jedzeniu to księżniczka na ziarnku grochu. Albo na ziemniaczku. Albo na brokułku. Byle się dało pod tyłek wepchnąć.
Wypuściliśmy dzieci, żeby się popasły.
